Bir hatamı daha altetmiş olmaktan dolayı mutluyum.
Ne mi?
Her şeyin önü ve arkasının olduğu,beyazsa siyahının,kötüyse iyisinin,soğuksa sıcağının olduğunu benimsemiş olmak.
Şu anki ruh halime bakarak bana nasılsın diye sorsalar kendini hiç bi halt yapmayan,üşengeç,mutsuz,yalnız,bıkkın vs diye cevap veririm.
Ama dün?
Hayatımda ilk defa izlediğim ve hayran kaldığım müzikal,yanımda olan başka dünyadan,başka dilden insanlar,giydiğim kıyafet,taktığım yüzük,sürdüğüm ruj ile başka idim,yorgunluktan göz altlarım şişik bile olsa çok keyifliydim.
Çok konuşmayan ,sessiz bir adamla bir kere konuştuktan sonra ,ne garip diye uzaklaşıp; aynı adamla saatlerce mevlanadan konuşmak,hatta o adamın heykeltraş olduğunu öğrenmek ve de yemeğe davet edilmek...
Önceden çok gereksiz bulduğum,sadece işi gücü olmayanların olduğunu düşündüğüm''facebook'' un , burada hayatımdaki büyük yeri...
Mutsuzluktan,yalnızlıktan (kendince) geberirken,gelen telefonla birden yüzüne kan gelmesi,gözlerinin parlaması,hemen giyinmen ,en sevdiğin yüzüğü takman,parfümünü sıkman,allığını sürerken aynaya baktığında güzelliğin makyajla değil de gözlerindeki ışıltıyla olduğunu sana anlatan da duygunun iki kolu değil mi?
Üstelik güzelliğin ,mutluluğun,huzurun illa ki biri tarafından sana söylenmesi gerektiğini nereden çıkardın?
Biliyorum,alışkanlıklar...
İnsanlar bunları yaşıyor,yaşayacak da ,sen de yaşayacaksın,gene söyleyeceksin ve sana da denilecek; ama olay bundan ibaret değil,üzgünüm...
O varsa bir de sen varsın.
Yani gene 2.si de var; gene bir öteki tarafı,bir seçeneği...
Hep ikili anlıyor musun?
Gece ,gündüzün varlığından dolayı ağır.
Yazmak,susmanın ardında gizli.
Sevmek bir adamı;kadın olduğu için işin içinde kıymetli,duygusal...
Ağlamak ,gülmeyle kıyaslandığında bazen rahatlama yöntemi,tam tersi için de aynı şey geçerli...
Meşguliyet,boş zamanlardan dolayı daha önemli..
Geç mi kalmışım anlamakta?
Olsun,hiç farkına varamayabilirdim de...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder