Şükretmek gerekir,hep.
Ağladıktan sonra gözlerinin eskisinden daha parlak olmasına,
Düştükçe daha hızlı kalkabilmeyi öğrendiğine,
Kendi kendini iyileştirebilecek kadar iradeli olmana,
Bazen istediklerin olmadığında,nasip değilmiş diyebilen bi gönle sahip olduğuna,
Geleceği karanlık görsen bile,bi yerlerde bütün o istediklerinin,hatta hayal bile edemediklerinin seni beklediğini yüreğine sokan o hisse,
Hayallerinin ötesine gitmene izin veren o büyük yaratıcının varlığına,
Güneşi görebilen gözlerine ve onu hissedebilen bedenine,
Seni özlüyoruz,bekliyoruz diyen dostlarının varlığına,
Seni çok özledim kızım diyen,babanın varlığına,
Yavrum diyerek uzaktan olsa bile göğsüne yatıran anneciğin varlığına,
Senle didişmeyi çok seven ama çok da seven bir kardeşe sahip olmana,
Dualarında olduğunu bildiklerine,
Beni önce kendime getiren,sonra beni benden alan,sonra gene beni bana bulduran kırık gönül hikayesine....
Şükretmek ,duaların en büyüğüdür.
Şükretmek sabırdır.
Şükretmek,daha da büyütür,susturur,gönlü genişletir...
Şükrettikçe seni yiyip bitiren zaman,düşünceler ezilir,yok olur.
Şükrettikçe daha da şükredersin.
Zaman yavaşlar,sakinleşirsin,gözlerin daha da parlar.
Şükrettikçe...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder